Voor alle werkenden en in het bijzonder voor syndicalisten breekt een belangrijke periode aan. Strijd zal bepalen wie zal opdraaien voor de economische crisis: zij die hem veroorzaakt hebben of zij die hem al eens betaald hebben. Het is duidelijk welk pad de regering kiest. Ze steekt graag 4 miljard Euro in Dexia zodat durfkapitalisten niet op de blaren moeten zitten, maar ArcelorMittal nationaliseren voor 1 miljard euro om honderden jobs te redden (600 bij ArcelorMittal en een veelvoud ervan bij de onderaannemers) is onbespreekbaar. Het zal niet eenvoudig zijn om de besparingen die op ons afkomen, te stoppen. Alle partijen in het parlement zijn het erover eens dat gewone werkenden voor de crisis moeten opdraaien. De gemiddelde belastingsvoet die de 1000 grootste bedrijven van België betalen, is slechts 5,8%, terwijl de officiële vennootschapsbelasting in België nochtans 34% bedraagt. De notionele interestaftrek kost ons jaarlijks 5 miljard euro. Maar tijdens de regeringsonderhandelingen werden zelfs de schuchtere pogingen om ook daar wat te halen, eruit gelicht. Toch is die regering volgens de oppositiepartijen een “belastingsregering”. We mogen er niet aan denken wat voor een “besparingsregering” zij daarvoor in de plaats willen.
Eigenlijk hebben we een partij nodig die aan onze kant staat om ons te wapenen tegen de winsthonger van de bedrijven en aandeelhouders. Een partij die opkomt voor de belangen van werkenden en hun families, van politici die werken aan het loon van een collega, niet aan dat van een manager. Kortom een nieuwe linkse arbeiderspartij die via democratisch debat de verschillende strekkingen in de arbeidersbeweging weet te verenigen én van onderuit wordt opgebouwd. Maar zolang die niet bestaat, zijn we aangewezen op de kracht die we kennen: onze syndicale actie. We weten hoe belangrijk een goed werkende syndicale delegatie en een militantenkern daarvoor is, zeker in een periode van strijd en meer nog als die strijd weken, maanden of jaren kan aanslepen. We weten ook hoe belangrijk het is onze militantenkernen systematisch uit te bouwen en te vernieuwen met nieuwe jonge werkenden.
Voor sommigen is het misschien lang geleden, maar de eerste activiteit van veel syndicale militanten was hun deelname aan de betogingen van het Anti-Fascistisch Front (AFF) in de jaren ’70 en ’80. Voor wie iets jonger is, waren dat vanaf de jaren ’90 de acties van o.a. Blokbuster. In het voorbije decennium behield Blokbuster tegen de brede stroom van aanvaarding van extreemrechts in, de goede traditie van de jaarlijkse betoging tegen de fascisten van de Nationalistische Studenten Vereniging (NSV). We mogen die strijd niet overlaten aan scholieren, studenten en jonge arbeiders met precaire contracten. Het zijn onze toekomstige militanten die we nog hard nodig zullen hebben. We moeten nu al hun vertrouwen winnen door te tonen dat de syndicale delegaties aan hun kant staan.
Als officieel “linkse of centrum” partijen een hard rechts besparingsbeleid doorvoeren, kan rechts zich profileren als anti-establishment, zeker bij gebrek aan een echte arbeiderspartij. Op dit ogenblik is dat vooral de N-VA met een rechts populistische retoriek, maar zodra dit doorprikt wordt door machtsdeelname, staat het extreemrechtse Vlaams Belang klaar om die rol weer op te eisen. Zij staat voor een verdeel-en-heers strategie. Veel politici, ook van de partijen van het establishment nemen die retoriek over. Wij mogen ons niet laten meeslepen in de verdeel-en-heers spelletjes van de politici, maar moeten wijzen op de gemeenschappelijke belangen van de werknemers in alle delen van het land. De echte vijanden zijn niet de 99% migrante, Brusselse, Waalse of Vlaamse werknemers, maar de 1% patroons die ons tegen elkaar opzetten om recordwinsten op te strijken.
In maart 2012 organiseert de NSV haar jaarlijkse haatmars. Ze selecteert daarvoor om beurten een van de Vlaamse studentensteden. In 2012 is Leuven aan de beurt.
De NSV is een kweekvijver voor toppolitici van het Vlaams Belang (en ondertussen nu ook voor de NVA). Ze schuwt er niet voor om haar ideeën met geweld kracht bij te zetten. Migranten en asielzoekers, holebi’s en andersdenkenden lopen reëel gevaar wanneer de NSV haar troepen de straat op stuurt. Syndicalisten tegen Fascisme wil dat niet zomaar aanvaarden en roept alle jongeren en werkenden op dezelfde avond met Blokbuster op straat te komen. Wij roepen op voor een massale, geweldloze mobilisatie om aan te tonen dat de overgrote meerderheid van de studenten, wijkbewoners en werkenden niet gediend is met een extreemrechtse intimidatiemars door Leuven.
Je kan bovenstaande oproep ondertekenen in je eigen naam of die van je syndicale delegatie of organisatie met syndicale inslag.
Vermeld: naam/bedrijf of vakbondscentrale-sector-afdeling/vakbondsmandaten
Stuur naar: syndicalisten[at]blokbuster.be
De lijst met ondertekenaars zal later gepubliceerd worden.
